روزگایست !

 

روزگاریست همه عـــرض بــــدن می خواهند

همــه از دوست فقط چشـم و دهــن می خواهند

دیــــــــو هستنــد ولــی مثل پــــــری می پوشند

گرگ هـــــایی که لبــــاس پــــــدری می پوشند

آنچــــه دیدند به مقیــــــــاس نظـــــر می سنجند

عشق ها را همه با دور کمــــــــــــر می سنجند

خوب طبیعیــست

       که یکــــــــروزه به پـــــــایــان برسد

       عشقهـــــایی که سر پیچ خیابـان برسد

                  

عمر دیگری . . .

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

  

آری . . .

 مگر خـــدا به دل اندازدش که مـن

زین آه و ناله راه بجـــائی نمی برم

جز ناله های تلخ نریزد ز ما ز من

از حال دل اگر سخنی بر لب آورم

آخر اگر

 پرستش او شد گنـاه من؟

عذر گنــــــــاه من

همه چشمـــــــان مست اوسـت .

تنهـــا نه عشق و زندگــــی و آرزوی من

او هسـتی من است که آینده دست اوست .

عمری مرا به مهر و وفـــا آزموده است .

دانـــــد من آن نیم کنـــــم رو به هر دری.

او نیز مایـل است به عهدی وفـــــــا کند .

امــــا

     اگر خدا بدهد عمـــــــــر

                                 دیگــــری . . .